Tarihçe

Kaynak: http://www.cirp.org/library/disease/cancer/

"Sünnet" ve cinsel organ kanserleri arasında varolduğu öne sürülen bağlantı, önceleri bunun nedeni olarak smegma veya smegmada bulunan patojenleri gösteriyordu. Ne var ki smegmanın bugüne kadar yapılan iki dokusal incelemesinin ikisi de smegmayı zararsız bulmuştur. Smegma, ektopik yağ bezlerinin ve prostat gibi diğer organların salgılarından ve ölü epitelyal hücrelerinden oluşur. (10,12)


Erkek smegmasının kanserojen olduğu teorisini ilk ortaya atan kişi, sünnet destekleyicisi Abraham L. Wolbarst (1) idi. (1932) Wolbarst aynı zamanda sünnetin epilepsiyi engellediğini de iddia ediyordu. (20. yüzyılın ilk yarısında çocuklardaki mastürbasyon paroksizmi, genelde hatalı bir şekilde epilepsi olarak tanımlanıyordu) Wolbarst 'a göre: "Sünnet mastürbasyon eğilimini, tutulmaları ve diğer refleks fenomenleri ortadan kaldırır." Wolbarst'ın sünnet ile ilgili düşünceleri Peter Romondino ve Abraham Ravich tarafından da paylaşılıyordu,


Ancak bu iddiaların ortaya atıldığı sıralarda konuyla ilgili yapılan hiçbir laboratuar veya klinik araştırması yoktu. Buna rağmen, Wolbarst'ın smegma ve kanser hakkındaki hipotezi tıp kitaplarında yer almaya başladı. 1950'lerde ilk defa, hipotezi sınamak için, at smegmasının farelerde açılan yaralara enjekte edildiği bir kaç deney yapıldı. Deneylerin sonunda hiçbir "karsinoma" bulunamamıştı!


Smegma hipotezi son olarak Reddy (2) tarafından 1963 yılında yapılan kapsamlı bir araştırma ile çürütüldü. Bu araştırmanın sonucuna göre "insan smegmasının kanserojen olduğu iddiası" doğrulanamamıştı.


Preston 1970 yılında, sünnet olmama ile penis, prostat ya da rahim kanseri arasında bir bağlantı kurmak için eldeki bulguların yetersiz olduğunu ortaya koydu, ancak kanserlere neyin neden olduğunu da bulamadı. Ancak aynı sıralarda Avustralya'da araştırmalar yapan Leitch bu konuda başarılı oldu.


Gellis (1978), sünnetten kaynaklanan ölümlerin penis kanserinden kaynaklanan ölümlerden daha fazla olduğunu kanıtladı. (8)

Boczko et al. sünnetli erkeklerde pek çok penis kanseri vakası tespit etti, ve bununla da, Wolbart'ın "kanserden sünnetle korunma teorisini" son kez çürüttü.(9)


"Sünnet: Bir Amerikan Sağlık Aldatmacası" adlı kitabında Edward Wallerstein şöyle der (14): "Eğer bebek sünneti penis kanserini önlüyor olsaydı, sünnet eden uluslarda penis kanseri vakasına daha nadir rastlıyor olurduk, ancak gerçekler böyle değildir." Wallerstein, 1966 ile 1972 yılları arasında yıllık penis kanseri oranının çocuklarını sünnet eden ulus ABD'de 0.8, sünnet etmeyen Finlandiya'da 0.5, Danimarka'da 0.9, Norveç ve İsveç'te ise 1.1 olduğunu tespit etmiştir. Bu istatistiki farklılıklar hiçbir anlam ifade etmez. Örneğin sünnet eden ABD ile etmeyen Fransa'nın her ikisinde penis kanserinden ölüm oranı bu sıralarda 0.3 idi.


Jenital kanserlere insan papillovirüsünün (HPV) neden olduğu 1980'lerde bulunmuştur. (15,17,18,19,20) Hellberg et al. 1986 yılında, tütün kullanımını penis kanserinde yeni bir risk faktörü olarak tanımladı. Poland 1990 yılında, penis kanserinin nedenleri olarak 16 ve 18 türündeki HPV virüslerini tanımladı. Rahim boyu kanseri, cinsel yolla bulaşan hastalıklar ile epidemyolojik benzerlikler gösterir. HPV insan teması ile yayılır. 1989 yılında test edilen rahim boyu kanserlerinin %50'sinden fazlasında HPV DNA'sına rastlanmıştır. (25)


Şubat 1996'da, Amerikan Kanser Derneği'nin temsilcileri, Amerikan Peidatri Akademisine yazdıkları mektupta şunları belirttiler :

Amerikan Kanser Derneği, rutin sünneti, bu tür jenital kanserlerin önlenmesi için geçerli ya da etkili bir yöntem olarak düşünmemektedir. Rahim boynu kanseri olan kadınların eşlerinin sünnet durumu ile ilgili yapılan araştırmalar metodolojik olarak hatalı, zamanı geçmiş, ve tıp kurumu tarafından yıllardır dikkate alınmayan araştırmalardır.

Penis Kanseri

1993 yılında Christopher Maden, Ph.D., et al. yeni bir çalışma (24) yayınladı. Bu çalışmada, Ocak 1979'dan, Temmuz 1990'a kadar, penis kanseri olan 110 erkekle görüşülmüştü. Bu 110 erkekten, 22'si doğumda, 19'u daha sonra, sünnet olmuş, diğer 69'u ise hiç sünnet olmamıştı. Sünnetli erkeklerde kanser genelde sünnet yarası boyunca olur. Sünnetin oldukça nadir olduğu Finlandiya, çok düşük bir penis kanseri oranına sahiptir.(46)


Dolayısıyla Schoen, Wiswell ve Weiss tarafından defalarca savunulan, sünnetin penis kanserini önlediği iddiası doğru değildir. Verilere göre penis kanserinin sigara kullanımı,(22,29) jenital siğiller ve çok sayıda cinsel partner değiştirme gibi birden fazla nedeni vardır. (27)


Dr. George Denniston bu konuda şunları söylemiştir:

"Penis kanseri, hayat boyu 1/600 ile 1/1300 arasındaki yakalanma riski ile çok nadir bir kanser türüdür. Genellikle yaşlı erkekleri vurur. Sünnet onu tamamen engelliyor olsaydı bile -ki öyle değil- bir penis kanseri vakasını önlemek için yaklaşık olarak 1000 tane penis üstderisini ampute etmek gerekir. 1000 tane çocuk kesilecek, bunların bazıları ölecek ve sonuçta yalnızca bir kanser vakası önlenecek! Böyle bir üstderi amputasyonunu bilimsel olarak kim savunabilir? "


1996 açıklamasında, Kanada Pediatri Derneği şöyle der:

Cadman, Gafni ve McNamee... 100,000 erkek bebeği sünnet etme maliyetinin 3.8 milyon dolar olduğunu hesapladı, ki bu yalnızca iki kanser vakasını engellerdi....böylece, öne sürülen önleme maliyetinin, tedavi maliyetinin 100 katı olduğu tahmin edildi. (12)

Sünnetli erkeklerde penis kanseri ile ilgili pek çok belgeye geçirilmiş vaka vardır. Penis kanseri riskini azaltmak için erkeklere ancak makul bir hijyen seviyesini tutturmaları, sorumlu cinsel davranışta bulunmaları, ve tütünden kaçınmaları tavsiye edilebilir.

"Penis Kanseri Efsanesi" nin tarihi Fleiss ve Hodges tarafından British Medical Journal 'da (32) yayımlanmıştır.

Sünnet sonrası kanser, sünnet yarasında ortaya çıkabilir.(16,23) Sebebi belli değildir. Sünnet yara dokusunun daha az dayanıklı olduğu, dolayısıyla HPV virüsünün insan hücresine geçmesine izin verdiği, ve neoplazmın gelişiminin bu şekilde başladığı varsayılabilir. Sünnet sonrası kanserin etyolojisini belirlemek için daha fazla araştırma gerekmektedir.



Amerikan Kanser Derneği (AKS) Haziran 1999'da, penis kanseri ile ilgili beş bölümlü bir tavsiye kararı açıklamıştır. Sünnet, penis kanserini önlemede ya da azaltmada yararlı görülmemiştir. AKS, HPV'yi, sigarayı, ve fimosisi bir risk faktörü olarak görmektedir. Üstderileri geri çekilemeyen, cinsel olarak aktif erkekler tedavi olmalıdır. (Muhafazakar tedavi yöntemleri için fimosis sayfasına bakın. Sünnet, fimosis tedavisi olarak zamanı geçmiş bir yöntemdir.)

AKS, penis kanserinin Avrupa ve Kuzey Amerika'da oldukça nadir olduğunu açıklamıştır. Bu kanser türü yalnızca 100,000'de bir erkekte görülür. Penis kanseri genelde 50 yaşından sonra olur.

Eşlerde Rahim Kanseri

Rahim kanserinin erkek üstderisinin smegmasından kaynaklandığı hipotezi 1954 yılında Wynder tarafından ortaya atıldı. Ancak bu çalışma kısa süre sonra geçersiz sayıldı, çünkü Wynder'in görüştüğü rahim kanseri hastaları sünnetli oldukları halde, eşlerinin sünnetli olmadığını belirtmişlerdi. Aslında bu kadınların eşlerinin sünnet durumundan haberleri yoktu. Yalnızca doktorun duymak istediği cevabı vermişlerdi. Wynder 1960'ta yaptığı hatayı kabul etti. (3) Ayrıca bu hipotez daha sonra, 1962'de Stern(4) tarafından kesin olarak çürütüldü.

Stern ve Neely bu konuda erken zamanlarda yapılan bazı çalışmaları gözden geçirdiler.geçirdikten sonra şunları söylediler (4) :

"Sünnetin,"Sünnetin rahim kanseri için önleyici bir yöntem olarak tavsiye edilmiş olmasından dolayı, buolduğu hipotezihipotezini doğrulamaya çalıştık. Çalışmaya başlamak için ideal yerin, eşleri sünnetli olan ve olmayan kadınlar arasında nüfusun eşit olarak ikiye bölündüğü bir kanser tetkik merkezi olduğunu düşündük. Eşleri Yahudi asıllı olmayan kadınlardaki rahim kanseri oranı, eşleri Yahudi asıllı olanlardaki ile aynıydı. Ayrıca, smegma ile teması kesmesi açısından sünnet ile aynı etkide olan prezervatif gibi kontraseptif kullanımının da rahim kanseri ile ilgili olmadığını gördük."

Bu çalışma,çalışma diğerlerinden dahada belirgin bir şekilde üstderinin rahim kanseri ile ilişkisinin bir efsaneden ibaret olduğunu göstermiştir. (37-39).

Ho et al. (36), sigara kullanımı gibi ikincil faktörlerin, HPV enfeksiyonlu rahim epitelyal hücrelerinin kanserleşmesinde etkili olabileceğini söylemiştir. Ho et al.(37) ayrıca, kandaki yüksek antioksidan seviyesinin bir koruma sağlayabileceğini, ancak daha fazla araştırma gerektiğini belirtmiştir.

Walboomers, HPV DNA'sının,DNA'sının rahim kanser hücrelerinin yüzde 99.7'sinden fazlasında bulunduğunu aktarmıştır.tespit etmiştir.(48)

Rahim kanseri ve sünnet hakkında daha fazla bilgi için NOCIRC durum açıklamasına bakabilirsiniz.(51)

New England Journal of Medicine, 2002 yılında Castelsagué tarafından hazırlanan bir makaleyimakale yayımlamıştır. (2002)yayımladı. Bu makale,makalede sünnetin eşlerde enfeksiyon olasılığını azalttığınıazalttığı göstermeyegösterilmeye çalıştı.çalışılıyordu. Ancak bu yayın çok sayıdaki metodolojik hatası, diğer araştırmalar ile uyumsuzluğu ve aynı yazarların diğer çalışmalarında erkekler ve eşlerinde farklı HPV türleri gösterilmesişgösterilmiş olması gibi nedenlerle sayısız defalar çok ciddi olarak eleştirilmiştir. (51 52 53 54 55 55 56) New England Journal of Medicine 'a yaptığı editoryel problemlerhatalar nedeni ile şikayetler daha önce de iletilmiştir. Bu makalenin yayınlanması, bu editöryel problemlerin bir sonucu olabilir.

Menczer, Yahudi asıllı kadınlarda sünnetin değil, genetiğin rahim kanserini sınırladığını belirtmiştir.iddia etmiştir.(57) Yahudi kadınların, kocaları sünnetli olduğu için daha az rahim kanseri oranına sahip olduğu iddiası, bu buluşla yıkılmış gibi görünmektedir.

Özet

Hem penis, hem de rahim kanserinde en büyük risk faktörünün karsinojenlerin kan dolaşımı ile vücuda yayılmasını sağlayan sigara kullanımı (27,33) ve cinsel yolla bulaşan insan papillomavirüsü (35) olduğu şimdi çok açıktır.

Abraham Wolbarst'ın, sünnetin penis kanserini önlediği iddiası yanlış idi ve tıp dünyasını yıllarca yanlışa sürükledi. (30) Sünnet erkekte penis kanserini, eşlerinde de rahim kanserini önlemez.

Kanser korkusu, erkek sünnetini desteklemek için kullanılamaz.


Kütüphane Kaynakları

1. Wolbarst A. Circumcision and Penile Cancer. The Lancet, vol. 1 no. 5655 (January 16, 1932): pp. 150-153.
2. D.G. Reddy; I.K. Baruah. "Carcinogenic Action of Human Smegma," Archives of Pathology, vol. 75, no. 4 (April 1963): pp. 414-420.
3. Ernest L. Wynder; Samuel D. Licklider. "The Question of Circumcision," Cancer, vol. 13, no. 3 (May-June 1960): pp. 442-445.
4. Elizabeth Stern; Peter M. Neely. "Cancer of the Cervix in Reference to Circumcision and Marital History," Journal of the American Medical Women's Association, vol. 17, no. 9 (September 1962): pp. 739-740.
5. Aitken-Swan J, Baird D. Circumcision and cancer of the cervix. Brit J Cancer 1965;XIX(2):217-226.
6. Preston EN. Whither the foreskin. JAMA 1970; 213(11):1853-1858.
7. Leitch IOW. Circumcision - a continuing enigma. Aust Paediatr J 1970;6:59-65.
8. Gellis SS. Circumcision. Am J Dis Child 1978; 132: 1168-9.
9. Boczko S, Freed S. Penile carcinoma in circumcised males. N Y State J Med 1979; 79(12):1903-1904.
10. Parkash S, et al. Sub-Preputial Wetness - Its Nature. Ann Nat Med Sci (India) 1982;18(3):109-112.
11. Annals of the National Medical Sciences, vol. 18, no. 3 (July-September 1982): pp. 109-112.
12. Hyman AB; Brownstein MH. Tyson's "Glands," Archives of Dermatology, vol. 99, no. 1 (January 1969): pp. 31-37.
13. Cadman D, Gafni A, McNamee J: Newborn circumcision: an economic perspective. Can Med Assoc J 1984; 131: 1353-1355.
14. Wallerstein, Edward. Circumcision: An American Health Fallacy. Springer-Verlag, New York, 1980.
15. zur Hausen H. Genital papillomavirus infections. Prog Med Virol 1985;32:15-21.
16. Bissada NK, Morcos RR, el-Senoussi M. Post-circumcision carcinoma of the penis. I. Clinical aspects. J Urol 1986 Feb;135(2):283-5.
17. Kaufman RH, Adam E: Herpes simplex virus and human papilloma virus in the development of cervical carcinoma. Clin Obstet Gynecol 1986; 3: 678-692
18. McCance DJ, Kalache A., Ashdown K, et al. Human papillomavirus types 16 and 18 in carcinomas of the penis from Brazil. Int J Cancer 1986:37:55-59
19. Villa LL, Lopes A. Human papillomavirus DNA sequences in penile carcinomas in Brazil. Int J Cancer 1986;37(6):853-5.
20. McCance DJ. Human papillomaviruses and cancer. Biochem Biophys Acta 1986;823:195-206
21. Barrasso R, De Brux J, Croissant O, et al. High prevalence of papillomavirus-associated penile intraepithelial neoplasia in sexual partners of women with cervical intraepithelial neoplasia. N Engl J Med 1987 Oct 8;317(15):916-23.
22. Hellberg D, Valentin J, Eklund T, Nilsson S. Penile cancer: is there an epidemilogical role for smoking and sexual behavior? Brit Med J 1987;295(6609):1306-1308.
23. Bissada NK. Post-circumcision carcinoma of the penis: II. Surgical management. J Surg Oncol 1988;37(2):80-3.
24. Reeves WC, Rawls WE, Brinton LA. Epidemiology of genital papillomaviruses and cervical cancer. Rev Infec Dis 1989: 11: 416-39.
25. Chang AR. Human papillomaviruses and cervical neoplasia: a review. N Z Med J 1989:102:47-50.
26. Denniston GC. First, do no harm. The Truth Seeker 1989 [Proceedings of the First International Symposium on Circumcision]; 1(3):37.
27. Poland R. The question of routine neonatal circumcision. New Engl J Med 1990; 322(18):1312-1314.
28. Maden C et al. History of Circumcision, Medical Conditions, and Sexual Activity and Risk of Penile Cancer. Journal of the National Cancer Institute, vol. 85, no. 1., January 6, 1993, pp. 19-24.
29. Harish K, Ravi R. The role of tobacco in penile carcinoma. Brit J Urol 1995;75(3):375-377.
30. Cupp MR, Malek RS, Goellner JR, et al. The detection of human papillomavirus deoxyribonucleic acid in intraepithelial, in situ, verrucous and invasive carcinoma of the penis. J Urol 1995;154(3):1024-9.
31. Frisch M et al. Falling incidence of penis cancer in an uncircumcised population (Denmark 1943-90). British Medical Journal (London), vol. 311, no. 7018 (December 2, 1995): pg. 1471.
32. Fleiss P, Hodges F. Neonatal circumcision does not protect against cancer (letter). British Medical Journal, (London) Vol. 312 no 7033 (March 23, 1996): pp. 779-780.
33. Shingleton H, Heath Jr CW. Letter to Peter Rappo, M.D., February 16, 1996.
34. Cold CJ, Storms MR, Van Howe RS. Carcinoma in situ of the penis in a 76-year-old circumcised man. J Fam Pract 44(4), April 1997, pp. 407-410. [Demonstrates: Circumcision has no statistically-significant effect on the rate of penile cancer, when Maden's data are properly adjusted for age.]
35. American Cancer Society. Dispelling Miscommunications: Statement on Penile Cancer. ACS News Today, Atlanta, (1998).
36. Ho GY, Kadish AS, Burk RD, et al. HPV 16 and cigarette smoking as risk factors for high-grade cervical intra-epithelial neoplasia. Int J Cancer 1998;78(3):281-5.
37. Ho GY, Palan PR, Basu J, et al. Viral characteristics of human papillomavirus infection and antioxidant levels as risk factors for cervical dysplasia . Int J Cancer 1998;78(5):594-9.
38. zur Hausen H. Papillomaviruses causing cancer: evasion from host-cell control in early events in carcinogenesis. J Natl Cancer Inst 2000;92(9):690-8.
39. Circumcision and Cancer of the Cervix. University of Aberdeen, Dept. of Obstetrics and Gynaecology. British Journal of Cancer, Vol. XIX, Jun, 1965, No. 2:

    "These results do not support the theory that women whose husbands are circumcised will be less likely to develop cervical cancer than those whose husbands are uncircumcised. In this the study agrees with the findings of Jones et al (1958), Dunn and Buell (1959), and Boyd and Doll (1964)."

40. Ernst L. Wynder, M.D. (American Health Foundation). Journal of the American Medical Association, June 2, 1975, p. 961:

    "Additional variables observed to be more frequent and of more import among patients with cervical cancer are early age of first intercourse, multiple sexual parners, and low socioeconomic class. Unless there exist surgical reasons (such as phimosis) indicating circumcision in the husband, the procedure would seem unwarranted."

41. Terris, Wilson, Nelson. Relation of cirumcision to cancer of the cervix. Am. J. Obstet. Gynecol., Dec. 15, 1973:

    "No differences were found in circumcision status of husbands of cervical dysplasia patients and controls. The findings of this study are consistant with those reported by Aitken-Swan and Baird. They fail to provide evidence that circumcision status is related to invasive carcinoma or the cervix, carcinoma in situ, or cervical dysplasia."

42. Sumithran E. Rarity of cancer of the cervix in the Malaysian Orang Asli despite the presence of known risk factors. Cancer 1977;39(4):1570-2.
43. Persaud V. Geographical pathology of cancer of the uterine cervix. Trop Geogr Med 1977 Dec;29(4):335-45
44. Megafu U. Cancer of the genital tract among the Ibo women in Nigeria. Cancer 1979;44(5):1875-8.
45. Kjaer SK, de Villiers EM, Dahl C, et al. Case-control study of risk factors for cervical neoplasia in Denmark. I: Role of the "male factor" in women with one lifetime sexual partner. Int J Cancer 1991;48(1):39-44
46. Maiche AG. Epidemiological aspects of cancer of the penis in Finland. Eur J Cancer Prev 1992;1(2):153-8.
47. Aynaud O, Piron D, Bijaoui G, Casanova JM. Developmental factors of urethral human papillomavirus lesions: correlation with circumcision. BJU Int 1999;84(1):57-60.
48. Walboomers JM, Jacobs MV, Manos MM, et al. Human papillomavirus is a necessary cause of invasive cervical cancer worldwide. J Pathol 1999;189(1):12-9.
49. Dillner J, von Krogh G, Horenblas S, Meijer CJ. Etiology of squamous cell carcinoma of the penis. Scand J Urol Nephrol Suppl 2000;(205):189-93.
50. Wyatt SW, Lancaster M, Bottorff D, Ross F. History of tobacco use among Kentucky women diagnosed with invasive cervical cancer: 1997-1998. J Ky Med Assoc 2001;99(12):537-9.
51. Milos M. NEJM Cervical Cancer Study Has Fatal Flaws. BMJ 2002 Rapid Response Letter, 27 April 2002.
52. Travis J. Misuse of the medical literature. BMJ 2002 Rapid Response Letter, 29 April 2002.
53. National Organization of Circumcision Information Resource Centers. Position Statement on the Use of Male Circumcision to Prevent Cervical Cancer. San Anselmo: National Organization of Circumcision Information Resource Centers, 2002.
54. Comments on Male Circumcision, Penile Human Papillomavirus Infection, and Cervical Cancer. New Engl J Med 2002;47(18):1448.
55. Hill G. Evidence sketchy on circumcision and cervical cancer link. Can Fam Physician 2003;49:1591.
56. Bhimji A, Harrison D. Evidence sketchy on circumcision and cervical cancer link. Can Fam Physician 2003;49:1591.
57. Menczer J. The low incidence of cervical cancer in Jewish women: Has the puzzle finally been solved? IMAJ, 2004;5:120-3.